|
Registracija | Prijavi se!



Dimitrije AVRAMOVIĆ
(slikar, ikonopisac, karikaturista)

Rođen: Sv. Ivan Šajkaški Bačka
Umro: Novi Sad 1855

Dimitrije Avramović je učio na akademiji u Beču. Godina 1840. bila je odlučujuća za njegov umetnički rad – pošto pripada krugu oko Vuka Karadžića, koji ga preporučuje kao slikara knezu Mihailu. Tada Avramović dolazi u Beograd. Iste godine radi skice ikona i zidnih slikaza Sabornu crkvu. Mojsije je datovan u 1841, dok su ostale rađene 1842. Sabornu crkvu radi do 1845, a možda i duže, a nakon toga ikonostas u Topoli. Od 1846. kopirao stare slike po manastirima i sabirao građu o srpskoj umetnosti na Atosu, u Solunu i Carigradu, koje je objavio u dve knjige.

Slikao je i alegorijske kompozicije ("Apoteoza Lukijana Mušickog"), a naročito su mu uspeli portreti Vuka Karadžića i Sime Milutinovića.

Crtao je i karikature, pa se smatra i začetnikom srpske karikature. Njegove karikature političkog karakatera pojavile su se u vreme "kada je srpski narod počeo i crtežom da se bori za svoja nacionalna i politička prava". Objavljivao ih je u tada najčitanijim srpskim listovima "Sedmici", "Šaljivcu" i "Šumadinki". Pored toga, kako navodi Miodrag Kolarić u svojoj studiji "Prve političke karikature kod Srba", Avramovićeve karikature su umnožavane i litografskim putem na posebnim komadima hartije i kao takve rasturane kao letak među Srbima u Vojvodini. Rađene su "prefinjenim kaligrafskim stilom, često i u kajševima sličnim stripu, u koje su bili upisivani tekstovi opširnih komentara i dijaloga". Prva prava karikatura koja je "izašla iz anonimnosti" bila je Avramovićeva karikatura u kojoj se on sa gnevom rodoljuba ustremio na regenta mađarona Savu Vukovića, predstavljajući ga kako u vreme mađarske bune, u saradnji sa ugarskim vlastima, zaplenjuje "Novine srbske". Objavljena sredinom devetnaestog veka ova karikatura je interesantna i zbog toga što na njoj nailazimo na preteču "balončića" u vidu traka koje izviru iz usta prikazanih likova. Kod karikatura ima 3 vrste ličnosti: Mađare, Srbe i razne vladare.

Ni o jednom slikaru nije toliko za života pisano kao o Dimitriju Avramoviću. Što se tiče njegovog slikarskog dela, iako je dobro poznato, ne može se reći da ga u potpunosti znamo. Novi arhivski podaci tiču se njegove delatnosti u Vojvodini posle 1852. i ne isključuje se mogućnost pronalaženja novih portreta i u Srbiji koji su do sada ostali nepoznati. Najveći deo poznatih radova nalazi se u Narodnom muzeju. Skupljeni su u 2 navrata – odmah posle smrti 1857. i 1892.

Nijedan od slikara (izuzev kasnije Steve Todorovića) nije u tolikoj meri uzeo učešća u kulturnom životu Srbije kao Avramović. Ali, tu i počinje njegova tragedija. Avramović je bio univerzalan umetnik, a kada se otrgao od tog idealizma, sva su mesta bila zauzeta, svaki od slikara već se bio učvrstio u svojoj specijalnosti, stekao ime, klijentelu, imanje. Bilo je i prigovora na njegov rad i to prevashodno od onih krugova koji su u modernom – nazarenskom slikarstvu gledali opasnost od katolicizma i ostajali verni starim cincarskim majstorima. Bilo je upadljivo i to što se Avramović naslikao u crkvi, na upadljivom mestu. I ogromne figure su predstavljale raskid s prošlošću. Avramović je stilski i idejno bio vezan za nazarene (raniromantičari) tako da nesumnjivo pripada romantičarima. Tome u prilog idu i njegov nacionalni duh i njegova koncepcija istorijskog slikarstva.



Komentari

Komentare koji sadrže govor mržnje, psovke i uvrede ne objavljujemo. Mišljenja izneta u komentarima su privatno mišljenje autora komentara.
Komentari će biti objavljeni nakon provere od strane administratora.









© 2015 Srbijanac.rs | Template design by W3layouts | SM Programming