|
Registracija | Prijavi se!



Da li je grb na katedrali u Drezdenu srpski?

Drevni spomenik kulture u Drezdenu, koji je pod zaštitom UNESKA, privlači pažnju mnogih koji se malo bolje zagledaju u njegove najsitnije simbole.

Na čuvenoj katedrali “Providentiae memor 1537-1901” u Drezdenu, gradu koji krije mnoge tajne i koji je preživeo mnoge ratove i kulture, onaj ko malo bolje pogleda dva kipa – stražare i čuvare grada Drezdena, videće na štitu jednog od stražara srpski grb – 4 slova S ispisana ćirilicom.

Vrlo je moguće da vas nijedan turistički vodič neće sam uputiti na ovaj simbol, a ako sami ugledate ovaj grb svi će vam samo odmahnuti rukom i reći da je to bio neki njihov simbol.

Neki autori navode da je srpski grb sa 4 ocila (ili četiri slova S) kod Srba prihvaćen tek u 14. i 15. veku, a da se do tada koristio širom Evrope (https://www.srbijadanas.com/vesti/drustvo/grb-srbije-2018-10-08), pa samim tim ovaj kod stražara iz Drezdena nije srpski. Mada, treba napomenuti, da se do danas zadržao samo kod Srba.

Međutim, činjenica je da Lužički Srbi, poznati i kao Severni Srbi ili Lužičani, su stari zapadnoslovenski narod, koji živi u istočnom delu Nemačke, u nemačkim pokrajinama Saksonija i Brandenburg, u kraju koji je poznat kao Lužica ili Sorbenland (zemlja Srba). Naseljavaju područje jugoistočno od Berlina prema poljskoj i češkoj granici, sve do Drezdena.

I danas devedest odsto svih geografskih naziva reka, polja, jezera i naseljenih mesta u pokrajinama Makolenburgu, Saksoniji, Branderburgu, Pomeraniji i drugim, nose srpska imena (Kamenica, Bela Gora, Bela Voda, Ratibor, Dubravka, Rogozno, Strela, Drenovo, Trnovo, itd.) iako tamo više nema Srba, osim donekle u Lužici i Kotbusu (u Nemačkoj), pomenutom ostatku nekada moćne srpske države, koja je cvetala između V i X veka naše ere.


Lužički Srbi za sebe kažu da su oni iz balkanske Srbije, što potvrđuju nemački istoričari Setgen (Schoettgen) i Krajsih (Kreysig), uzimajući za osnov ista imena ljudi, reka, planina i drugih geografskih pojmova.

I danas će vam Lužani sa tugom ispričati prastaru legendu o deobi dvojice sinova moćnog bodričkog kneza Dervana. Odluče, dakle, braća da se podele. Jedan sa narodom ostane u Polablju, a drugi se sa polovinom naroda odseli daleko na jug.

Legendu potvrđuje Porifirogenit. On balkanske Srbe smatra potomcima drugog brata, a narod se, kako je zapisao, naselio na velikom prostoru Neretve, Zahumlja, Trebinja, ali naročito Zetske doline i današnjih crnogorskih Brda. Tako su Lužani, u stvari, naselili jezgro buduće srpske države.

Stoga, sami procenite da li je ovaj simbol na čuvaru kapije srpski ili nije.

Foto: Mićo Vranevac


Izvor: Расен



Komentari

Komentare koji sadrže govor mržnje, psovke i uvrede ne objavljujemo. Mišljenja izneta u komentarima su privatno mišljenje autora komentara.
Komentari će biti objavljeni nakon provere od strane administratora.









© 2015 Srbijanac.rs | Template design by W3layouts | SM Programming